សម្តេចសីហនុ (King Sihanouk)

៣០ មេសា ២០១២ ដោយ : ឆាំ ឆានី   វិទ្យុសម្លេងខ្មែរប្រចាំទ្វីបអាមេរិកខាងជើង

ចាប់តាំងពីថ្ងៃ២៦ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២ មកដល់ពេលនេះ ប្រជាពលរដ្ឋខែ្មរទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេស រួមទាំងសហគមន៍អន្តរជាតិផង បាននាំគ្នា​សម្តែងនូវការតក់ស្លុត និងសោកស្តាយយ៉ាងខ្លំាង​ ចំពោះមរណភាពរបស់លោក ឈុត វុទ្ឋី សកម្មជនការពារព្រៃឈើ ដែលអ្នកខ្លះហៅថា វីរជនព្រៃឈើ ដោយការបាញ់សម្លាប់យ៉ាងឃោរឃៅពីសំណាក់ប៉េអឹម ឈ្មោះ អ៊ិត រតនា ដែលស៊ីប្រាក់ខែប្រជាពលរដ្ឋ តែបំរើឲ្យក្រុមហ៊ុនទុច្ចរិត ។

តាមរយះការអះអាងរបៀបពង្វាងការពិតរបស់មន្ត្រីក្នុងរដ្ឋាភិបាល ហ៊ុន សែន ថា ការស្លាប់របស់លោក ឈុត វុទ្ឋី និង អ៊ិត រតនា គឺកើតដោយសារជម្លោះធម្មតា ហើយ ឈ្មោះអ៊ិត រតនា បានបាញ់សម្លាប់លោក ឈុត វុទ្ឋី រួចបាញ់សម្លាប់ខ្លួនឯងតាមក្រោយ ។​មានប្រពភព័ត៌មាន ៣ បានអះអាងខុសៗគ្នាថា ទី១. លោក ឈុត វុទ្ឋី បានបាញ់សម្លាប់ឈ្មោះ អ៊ិត រតនា,  ទី២. ឈ្មោះ អ៊ិត រតនា បាញ់សម្លាប់លោក ឈុត វុទ្ខី ហើយគ្រាប់កាំភ្លើងផ្លាតមកត្រូវខ្លួនវិញ និងទី៣. អ៊ិត រតនា បាញ់សម្លាប់ខ្លួនឯង បន្ទាប់សម្លាប់លោក ឈុត វុទ្ធី។

បើតាមអ្នកជំនាញផ្នែកកងទ័ព បានមានប្រសាស៍ថា ការអះអាងរបស់មន្ត្រីរដ្ឋាភិបាល គឺជាការកាឡៃព័ត៌មាន ព្រោះថា គ្មានបុគ្គលណាអាចប្រើអាវុធអាការបាញ់​ ចំដើមទ្រូងរបស់ខ្លួនបានដល់ទៅពីរគ្រាប់នោះទេ ហើយក៏គ្មានប្រភពណាមួយបានឃើញ និងបញ្ចាក់ថា លោក ឈុត វុទ្ឋី មានអាវុធជាប់ខ្លួនដែរ។ ជាងនេះទៀតការដែលមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលនិយាយថា ឈ្មោះ អ៊ិត រតនា បាញ់សម្លាប់លោក ឈុត វុទ្ខី តែត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើងផ្លាតមកត្រូវខ្លួនវិញនោះក៏មិនអាចដែរ។

ប្រភពីអ្នកជំនាញផ្នែកកងទ័ពដដែល ដែលបានទៅពិនិត្យសាកសព របស់លោក ឈុត វុទ្ឋី និង អ៊ិត រតនា បានអះអាងថា ការស្លាប់របស់លោក ឈុត វុទ្ឋី គឺពិតជាត្រូវឈ្មោះ អ៊ិត រតនា បាញ់សម្លាប់មែន តែការស្លាប់របស់ អ៊ិត រតនា មិនមែនឈ្មោះ អ៊ិត រតនា បាញ់សម្លាប់ខ្លួនឯងនោះទេ គឺប្រាកដណាស់ថា មានជនទីបីជាអ្នកបាញ់សម្លាប់ឈ្មោះ អ៊ិត រតនា ព្រោះថាអាវុធដែលបានបាញ់សម្លាប់ អ៊ិត រតនានោះមិនមែនជាអាវុធធម្មតាទេ គឺជាប្រភេទអាវុធដែលក្រុមឃាតករៀបចំសំរាប់តែធ្វើឃាតតែប៉ុណ្ណោះ។

យើងក្រឡេកមើលការរំលែកទុក្ខនិង ចូលរួមបុណ្យសព អ៊ិត រតនា វិញ ថ្វីត្បិតតែ អ៊ិត រតនា និងលោក ឈុត វុទ្ឋី ស្លាប់ក្នុងពេលជាមួយគ្នាក៏ពិតមែន តែការចូលរំលែកទុក្ខដល់គ្រួសារសព និងការសោកស្តាយពីមជ្ឈដ្ឋានប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ ព្រមទាំងសហគមន៍ជាតិ អន្តរជាតិ គឺពិតជាខុសគ្នាគ្មានអ្វីប្រដូចបាន ។ ដោយហេតុថា ការស្លាប់របស់លោក ឈុត វុទ្ឋី គឺលោកស្លាប់​ដើម្បីបុព្វហេតុការពារធនធានធម្មជាតិ ជាកេរ្តិដំណែលដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបានដែលដូនតាខ្មែរជាច្រើនជំនន់ បានបន្សល់ទុកឲ្យកូនខ្មែរជំនន់ក្រោយការពារ និងអាស្រ័យផលប្រយោជន៍ពីធនធានធម្មជាតិនោះ។

ចំណែក អ៊ិត រតនា គឺគ្មានបានទទួលអ្វីក្រៅពីបណ្តាសាពីប្រជាពលរដ្ឋឡើយ សូម្បីតែក្រុមហ៊ុនដែលខ្លួនបានទៅស៊ីឈ្នួលសម្លាប់លោក ឈុត វុទ្ឋី នោះ ក៏មិនបានមកអើតមើលខ្មោចរបស់ខ្លួនផង។ ទាំងនេះ គឺជាសារមួយប្រាប់ទៅបុគ្គលទាំងឡាយ ដែលកំពុងតែលក់ក្បាលធ្វើជាឃាតក ការពារផលឲ្យក្រុមហ៊ុនទុច្ចរិតទាំងនោះ ឲ្យបានដឹងនិងត្រូវចាំថា ខ្លួនមានតម្លៃត្រឹមតែពេលដែលខ្លួនអាចបំរើគេបានតែប៉ុណ្ណោះ តែពេលដែលស្លាប់ហើយគឺតម្លៃមិនស្មើ និងសត្វធាតផងទេ ។​ ដូច្នេះបើចង់ធ្វើខ្លួនឲ្យទៅជាអ្នកមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ដូចលោក ឈុត វុទ្ឋី វីរជនព្រៃឈើ នោះ គឺខ្លួនត្រូវតែខំកសាងខ្លួនឲ្យទៅអ្នកការពារផលប្រយោជន៏ជាតិ និងប្រជាពលរដ្ឋជាធំ មិនត្រូវធ្វើខ្លួនឲ្យទៅជាអ្នកបំរើក្រុមហ៊ុនទុច្ចរិតនោះឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ ថ្ងៃណាមួយលទ្ឋផលនិងហុចឲ្យខ្លួនគឺដូចជាខ្មោច អ៊ិត រតនា មិនខាន៕

កូនរបស់អតីតប្រជាពលរដ្ឋបឹងកក់ នាំគ្នាច្រៀងចំរៀង ក្នុងន័យស្នើរសុំឲ្យមានការដោះលែងឳពុកម្តាយរបស់ពួកគេ

ប្រជាពលរដ្ឋមកពីសហគមន៍រងគ្រោះរឿងដីធ្លី ប្រមាណជិត ១០០នាក់ ដែលភាគច្រើនជាកុមារ បានប្រមូលផ្តុំគ្នាតវ៉ាដោយសន្តិវិធីនៅមុខក្រសួងយុត្តិធម៌ ជិតព្រះបរមរាជវាំង ដោយអំពាវ និងដាក់ញត្តិឲ្យក្រសួងមួយនេះអន្តរាគមន៍ដោះលែងតំណាង និងម្តាយឪពុកពួកគេ ១៥នាក់ចេញពីពន្ធនាគារព្រៃស។

ប្រជាពលរដ្ឋទាំងនោះ មានអតីតអ្នកបុរីកីឡា ដីក្រហម បឹងកក់ សហគមន៍ស្ទឹងមានជ័យ និងសហគមន៍មួយចំនួនទៀត ដែលភាគច្រើនជាកុមារ អាយុក្រោម ១២ឆ្នាំ បានប្រមូលផ្តុំគ្នា នៅថ្ងៃទី៣១ ខែឧសភានេះ ច្រៀងចម្រៀង ក្នុងន័យជំរុញឲ្យតុលាការផ្តល់នូវយុត្តិធម៌សង្គម និងអំពាវនាវឲ្យដោះលែងម្តាយ និងឪពុកពួកគេទំាង ១៥នាក់ ពីពន្ធនាគារព្រៃស ដែលតុលាការកាត់ទោសដាក់ពន្ធនាគារ ២ឆ្នាំ ៦ខែ ក្នុងរឿងទំនាស់ដីធ្លី តំបន់បឹងកក់នោះ។

កុមារីអាយុត្រឹម ១២ឆ្នាំ ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ រៀបរាប់ដោយក្តីឈឺចាប់ថា ការចាប់ម្តាយពួកគេដាក់ពន្ធនាគារ គឺជារឿងអយុត្តិធម៌ និងអំពាវឲ្យមានការដោះលែងវិញ ព្រោះម្តាយពួកគេគ្រាន់តែការពារដីផ្ទះរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវក្រុមហ៊ុនបូមខ្សាច់ពន្លិចប៉ុណ្ណោះ ៖”ម៉ែខ្ញុំត្រូវគេចាប់ដាក់គុកបាត់ហើយ។ខ្ញុំពិបាកណាស់ពេលអត់មានម្ដាយខ្ញុំទៅ អត់មានអ្នកណាមើលប្អូនខ្ញុំ ប្អូនខ្ញុំឈឺនៅផ្ទះ គ្មានអ្នកណាគេមើលទៅ ហើយខ្ញុំទៅរៀន ខ្ញុំរៀនមិនដែលចូលទេ ឲ្យតែគ្រូរំលឹកពីម្ដាយតើម្ដាយអ្នកជួយថែរក្សាអ្នកដូចម្ដេច? ខ្ញុំពិបាកខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំពិបាកនឹងឆ្លើយសំនួរនេះ ព្រោះម្ដាយខ្ញុំនៅ ក្នុងគុកឯណោះ។ ខ្ញុំមិនជាឆ្លើយសំនួរនេះយ៉ាងម៉េចនោះទេ ហើយខោអាវរបស់ខ្ញុំស្អីរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏គ្មានអ្នកណារៀបចំឲ្យដែរព្រោះគ្មានម្ដាយ។ ខ្ញុំត្រូវការម្ដាយ។ អយុត្តិធម៌ណាស់។ ម្ដាយខ្ញុំមិនបានទៅ ឆក់ប្លន់អីទេ ម៉េចក៏ចាប់គាត់ដាក់គុកធ្វើអីទៀត។ ខ្ញុំពិតជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំចង់ឲ្យសម្ដេច ហ៊ុន សែន ជួយដោះស្រាយម្ដាយខ្ញុំ ជួយឲ្យម្ដាយខ្ញុំចេញពីគុក ហើយក៏ជួយដល់អ្នកភូមិខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំត្រូវការម្ដាយខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវការអ្នកភូមិខ្ញុំ”។

ចំណែកស្រ្តីចំណាស់ម្នាក់ ក្នុងចំណោមស្រ្តីជាច្រើននៅកន្លែងតវ៉ា បង្ហាញពីការឈឺចាប់ ពីការមិនយកចិត្តទុកដាក់ពីការលំបាករបស់ពួកគេ ពីសំណាក់អាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន។

អំឡុងពេលក្មេងៗស្រែកយំនៅមុខក្រសួងរកយុត្តិធម៌នោះ តំណាងអ្នកភូមិ ៥នាក់ ត្រូវបានអនុញត្តិឲ្យចូលដាក់ញត្តិ។ មន្ត្រីទទួលពាក្យបណ្តឹងនៅក្រសួងយុត្តិធម៌ លោក ប៊ុន យ៉ៃណារិន មានប្រសាសន៍ថា ក្រសួងនឹងប្រឹងប្រែងជួយអ្នកភូមិករណីនេះ ឲ្យអស់ពីលទ្ធភាព ហើយសន្យាថា នឹងផ្តល់ចម្លើយ មកវិញនៅថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ក្រោយ។

សម្រាប់មន្ត្រីស៊ើបអង្កេតជាន់ខ្ពស់នៅអង្គការលីកាដូ លោក អំ សំអាត ដែលតាមដានករណីនេះ មានប្រសាសន៍ថា ការចាប់អ្នកភូមិបឹងកក់ទាំង ១៥នាក់ ដាក់ពន្ធនាគារនៅថ្ងៃទី២៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១២កន្លងទៅ គឺជាការគំរាមកំហែងដល់សកម្មជនដីធ្លី ហើយលោកស្នើឲ្យក្រសួងយុត្តិធម៌ជួយអន្តរាគមន៍ដោះលែងអ្នកទាំងនោះឲ្យមានសេរីភាពវិញ ដើម្បីកុំឲ្យភាពឈឺចាប់ដក់ជាប់ក្នុងអារម្មណ៍ក្មេងៗ ដែលកំពុងតវ៉ានេះ។

ទាក់ទងនឹងការឃុំខ្លួនអ្នកភូមិបឹងកក់នេះ អង្គការសង្គស៊ីវិលជាតិ និងអន្តរជាតិ បានចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍ព្រមៗគ្នាបន្តបន្ទាប់ ថ្កោលទោសចំពោះទង្វើរបស់អាជ្ញាធរនេះ ដោយចាត់ទុកថាបានរំលោភលើច្បាប់ជាតិ និងអន្តរជាតិ ពិសេសកត្តិកាសញ្ញាអន្តរជាតិស្តីពីសិទ្ធិពលរដ្ឋ និងសិទ្ធិនយោបាយ ហើយទាមទារដោះលែងវិញជាបន្ទាន់។ ប៉ុន្តែមិនទាន់មានប្រតិកម្មពីរដ្ឋាភិបាលនៅឡើយ៕

១- ដំបូង ខ្ញុំ​សុំទោស​ដល់បណ្តាអ្នកនិពន្ធ អ្នកគាំទ្រអ្នកនិពន្ធ អ្នកចម្រៀង អ្នកគាំទ្រអ្នកចម្រៀង និងអ្នក​ពាក់ព័ន្ធ​​ទាំង​អស់ផងដែលខ្ញុំ​ដាក់​ចំណង​ជើង​​អត្ថបទនេះរាង​ចាស់ដៃបន្តិច។ ខ្ញុំ​គ្មានចេតនា​នឹង​មើលងាយមើលថោកអ្នកទាំងឡាយ​ខាងលើនោះ​ទេ “ព្រោះយើង​ជា​ខ្មែរ​ដូចគ្នា” ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​អ្នកទាំង​អស់​ដែល​ចង់មាន​មតិ​ នឹង​ប្រើពាក្យនេះ​​។ ចំពោះ​ចំណងជើង​អត្ថបទ​អាក្រក់​ស្តាប់​បែបនះ​ គ្រាន់​តែជា​ក្បួន​ទីផ្សារ (Marketing) ​របស់ខ្ញុំ​ ដើម្បី​ទាក់ទាញ​ឲ្យអស់​លោក​មក​អានប្រកាសនេះប៉ុណ្នោះ ព្រោះសូម្បី​តែខ្ញុំផ្ទាល់​​ក៏ឃើញ​ចំណង​ជើង​អត្ថបទ​​​នេះ​ហើយ​ ភ្ញាក់ផ្អើល​ និង​ឈឺចិត្ត ឈឺខួរ​ខ្លះដែរ។

២- ម្តាយខ្ញុំ​បង្រៀនថា បើ​គេ​ស្តី​ឲ្យកូន បន្ទោសកូន ក្នុង​ន័យ​ស្ថាបនា ក្នុង​ន័យ​ឲ្យកូន​កែកំហុស ក្នុង​ន័យ​ឲ្យ​កូន​ចម្រើន ទោះ​ជា​ពាក្យ​ប្រមាថ​ដៀល​ច្រាស់ឆ្អេះ​កូន យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ កូន​មិនត្រូវ​ប្រើ​សេចក្តីក្រោធ​តប​ដោយកាយវិការ (វាយ) ឬតបដោយវាចារ​(ជេរ) ដែល​នឹងធ្វើឲ្យខាត​ប្រយោជន៍​ទៅ​គេ​វិញ​ជា​ដាច់ខាត​។ បើកូន​ពិត​ជា​ខឹង​គេមែន កូន​ត្រូវ​ខឹង​ដោយ​សេចក្តីពិចារណា ពិចារ​ណាថាម៉េច បើ​គេ​ជេរ​ថា “អាថោក” ​កូនត្រូវ​សួរខ្លួនឯង​ថា “តើ​អាត្មា​អញថោកមែនឬ ហើយ​ថោកត្រង់ណា? បើគេ​ជេរថា “អាមនុស្សគ្មានគំនិត” កូន​ត្រូវ​សួរខ្លួនឯងថា “តើអត្មា​អញគ្មាន​គំនិតមែនឬ ឬ​អន់​ត្រង់​ណា?” ។ល។ កូន​ត្រូវ​ចេះ​រៀនសួរ​ខ្លួនឯង ​រៀនឆ្លើយខ្លួនឯង ហើយ​តបទៅ​គេវិញ​ដោយ​​ការ​កែប្រែ​ខ្លួនឯង នោះកូន​នឹង​ចម្រើន ចៀសវាង​គេ​ជេរ​ គេ​ស្តី​ឲ្យ​ច្រំដែលៗ។

៣-ប្រធាន​បទ​ដែលខ្ញុំ​នឹងលើក​យក​មក​បរិយាយ​ថ្ងៃនេះគឺ “ចម្រៀងខ្មែរ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន”។ នេះទើប​ជា​ចំណង​ជើង​អត្ថបទពិត​ដែលខ្ញុំ​ចង់​សរសេរ។

ខ្ញុំ​គិត​ថាប្រធានបទនេះ ប្រហែល​ជា​មិនថ្មីទេ ហើយ​ជឿថា មុខ​ជា​មាន​ការ​បកស្រាយ ការ​ឆ្លើយតបគ្នាទៅវិញទៅមក ឬអាច​បង្កើត​ជា​ជម្លោះ​ច្រើន​មកហើយដែរ រវាងភាគី​ខាង​គាំទ្រ និង​ភាគី​ខាង​ប្រឆាំង​ ដែល​តែង​តែត្រូវ​បាន​គេ​ហៅថា “ពួកអភិរក្សនិយម” នោះ។ ដូច្នេះ សម្រាប់ប្រធានបទនេះ ខ្ញុំនឹង​មិនលើក​ពី​ “ការចម្លងភ្លេងបរទេស” មក​និយាយទេ ព្រោះនាំវែងឆ្ងាយអន្លាយដូចស្ទឹង​។

ខ្ញុំជឿថា​ បើយើង​ចោទ​ពី​ការចម្លងភ្លេង​បរទេស​ មកធ្វើ​ជារបស់ខ្លួននោះ វា​ពិតជាថោកមែនហើយ តែ​អ្នកនិពន្ធបច្ចុប្បន្ននេះ​មួយ ផលិតកម្ម​នេះ​ពីរ តែង​តែ​​ការពារកំហុស​របស់ខ្លួន ដោយ​លើក​កំហុស​ទៅកាន់​​ក្រសួង ទៅកាន់អ្នកកុបពី​ថាសក្លែង​ក្លាយ ឬទៅ​កាន់អ្នក​ស្តាប់​ដែល​មិនជួយ​ទិញ​ថាស​​ដើម​ពី​ផលិតកម្មរបស់ខ្លួន ថាខ្លួន​រត់ថ្លៃចំណាយ​ថតបទថ្មី​មិនរួច ថាខ្លួន​គ្មាន​ដើម​ធំផលិត​បទ​ភ្លេង​ខ្លួនឯង ថាខ្លួន​ក៏​ចង់​សរសេរទំនុក​បទថ្មី​ដោយខ្លួនឯងដែរ តែបកប្រែគេ​វាស្រួលជាង ឬក៏ខ្លួន​ក៏​ចង់សរសេរទំនុកថ្មីឲ្យភ្លេង​ថ្មី​ដែរ តែអត់ចេះសរសេរភ្លេងក៏​យក​បទភ្លេង​គេមក ឬក៏​ខ្លួន​សុំតែមួយរស់ៗ ​សរសេរ​យក​តែលុយ ផលិតយក​តែមាន​ អី​ជាដើម។ល។

រួចចុះទៅ​លើអត្ថន័យ​នៃបទចម្រៀង តើ​អស់លោក​អស់ក្បាច់ហើយឬ ដែល​សរសេរ​តែ​ស្នេហ៏ហឺត ស្នេហ៏ហៃ ស្នេហ៏ដូរអាច៍គ្នាស៊ី ដូរនោមគ្នាផឹក​ តែដដែលជាដដែលនោះ? តើក្នុងខួរក្បាលអស់លោកពិត​ជា​អស់​គំនិត​ត្រឹម​ហ្នឹង​ហើយឬ? ខ្ញុំ​ជឿថាអស់លោកជាអ្នក​និពន្ធពិតជា​លើកថា “បម្រើអារម្មណ៍អ្នកស្តាប់” ជាមិនខាន។ ខ្ញុំទាយ​ចិត្ត​អស់លោកត្រូវ​ណាស់​មែនទេ? ​

គួរ​ឲ្យអស់សំណើច​ដែល​ជំនាន់នេះមានមនុស្សធន់​​ដូច​ជា​អស់លោក ដែល​ជា​មនុស្ស​អត្មានិយមគិត​តែ​​លើក​កំហុស​ទៅកាន់អ្នក​ដ៏ទៃ គ្មាន​ទំនួល​ខុសត្រូវ​បែបនេះ។ បើអស់លោក​មិន​សរសេរ​អត្ថន័យ​ឲ្យ​តួប្រុស​តួស្រីងាប់ ឬ​ព្រាត់ប្រាស់និរាសគ្នានោះ​ តើពិត​ជាអស់​អ្នកស្តាប់​មែន​ឬ? តើក្រុម​អ្នក​ស្តាប់ពិត​ជាចូលចិត្ត​សាច់រឿង ឬអត្ថន័យចម្រៀង​កំសត់គ្រប់ពេល​ គ្រប់គ្នា​អញ្ចឹងមែនឬ? វាមិន​ខុសពី “អ្នក​កាប់ជ្រូក បន្ទោសអ្នកស៊ី អ្នកស៊ី​ថាមកពីគេកាប់ ទើប​គេ​ចេះតែស៊ីនោះទេ” ដល់ពេល​ចុងក្រោយតើបាប​ខ្លាំងជាអ្នកសម្លាប់ជីវិតគេ ឬអ្នកស៊ី? ហើយ​បើអង្គុយ​ចាំអ្នកស៊ីសាច់នាំគ្នា​ស៊ីបួស​អស់ក៏​ប្រហែល​ចាំដល់ផែនដីរលាយដែរ។

អ្នកនិពន្ធ​ដែល​ជោគជ័យ​មិនមែន​ជា​ការ​និពន្ធ​ទៅ​តាម​ទំនោរអារម្មណ៍អ្នក​អាន ឬអ្នកស្តាប់នោះទេ តែអ្នកនិពន្ធដែលជោគជ័យ​គឺ​ជា​ការ​ចេះ​វិជ្ជា​សណ្តំអារម្មណ៍ ឬ​ទាញ​អារម្មណ៍អ្នក​អានឬអ្នក​ស្តាប់ ឲ្យ​ស្លុង​អារម្មណ៍ជាមួយ​បទនិពន្ធរបស់ខ្លួន​បាន នោះទើប​ជាអ្នកនិពន្ធ​ពិត​ប្រាកដ។ ហើយ​នេះគឺ​ជា​ជោគជ័យ​ដ៏ធំធេង​របស់​អ្នកនិពន្ធ​ជំនាន់ដើម​​​​ ដែល​មានគ្រប់រសជាតិ គ្រប់បែប គ្រប់សណ្ឋាន ប្រកប​ដោយ​អត្ថរស និង​អត្ថន័យ​ជ្រាលជ្រៅ បន្កប់ខ្លឹម​សារ​អប់រំ ចិត្ត គំនិត និង​អភិវឌ្ឍន៍ ទោះ​អស់​លោក​ស្លាប់ទៅ​បាត់ តែស្នាដៃ​អស់លោកនៅ​តែបន្សល់ទុក​គួរឲ្យ​ស្ងប់ស្ងែង។

បើអស់​លោក​នៅ​តែសរសេរ​បទចម្រៀង​ឲ្យតួរ​ប្រុស​តួរស្រី​ស្រឡាញ់គ្នា​ដល់ស៊ីអាច៍ផឹកនោមគ្នា ឬក៏ដណ្តើមស្រី​ដណ្តើម​ប្រុស​គ្នា ព្រាត់ប្រាសគ្នា គឺដដែលនឹង​នៅ​តែ​ជាដដែល។ ហើយ​ស្នាដៃរបស់​អស់លោក៏​នឹង​ងាប់ទៅមុន​អស់​លោកជានិច្ច។ អស់​លោកគឺ​ជាអ្នកនិពន្ធ​ដ៏បរាជ័យ​ម្នាក់។

មួយវិញទៀត​ខ្ញុំ​ស្នើរដល់ផលិតកម្មទាំង​អស់ផងថា បើជ្រុលជាធ្វើខ្លួនថោក យកបទពីដើម​មក​ថត​សារថ្មីហើយ (ពិសេស ហង្សមាស) សូម​អាណិត​ស្រាវជ្រាវ​ចំណងជើង ទំនុកច្រៀង ឈ្មោះម្ចាស់សម្លេង ឬបើអាច ឈ្មោះអ្នក​សរសេរភ្លេង ដាក់បញ្ចូល​ឲ្យត្រឹមត្រូវផង តាមពិត​នោះមានគេ​ស្រាវជ្រាវឃើញច្រើន​ហើយ តែអស់លោក​គ្មាន​លុយ​បួន​​ដប់ដុល្លា ទិញពី​បណ្ណាគារ​មក​មើល​ក៏មិនដឹង ទើប​ចេះ​តែដាក់ចំណងជើង​ឲ្យខុស​នោះ នេះគេហៅថា ថោកជាន់ថោក។

បើ​អស់លោក​មានកំហឹង​នឹង​អត្ថបទនេះ សូមមើលកថាខណ្ឌទី២។

ចំណងជើង​បទថ្មីៗមួយចំនួន៖

• ខ្លាចការពិត​ត្បិតមិនចង់បែក
• ចាំអូនភ្លេចគេ ​ចាំបងប្រាប់ថាស្រឡាញ់
• មិនហ៊ានប្រាប់ឲ្យបងស្អប់គេ
• មិនចង់ឲ្យមានថ្ងៃស្អែកមកដល់
• ធ្លាប់សន្យាហើយថាមិនធ្វើឲ្យអូនយំ
• សុខៗគេសុំសង្សាវិញ
• បើគ្មាននារីម្នាក់នោះបងស្នេហ៍អូនទេ
• បើគ្មានគេបងនឹងស្រឡាញ់អូន
• សុំមិនស្គាល់បងល្អជាង
• បើបងស្នេហ៏អ្នកផ្សេងអូនធ្វើមិនបាន
• ស្រឡាញ់មនុស្ស​ម្នាក់ខុសដែរឬ?
• ហួសពេលដែលត្រូវ​បង​អើពើ
• ដកចិត្តទុកសិទ្ធឲ្យគេថែអូន
• ឈប់ទុកបងជាសង្សាអូន
• ស្រឡាញ់អូនលែងខ្វល់ពីអារម្មណ៍អ្នកដ៏ទៃ
• មិនហ៊ានស្រឡាញ់ព្រោះខ្លាចអូនឈឺចាប់
• គ្មានបង អូនមានគេទៀតទេ
• ព្រោះតែអូន បងក្បត់គេ

។ល។ គ្រប់ចំណងជើង សុទ្ធតែដូរអាច៍គ្នា។

បន្ថែម

• បើកលុយ បើកលុយ
• មកធើអី បើមកមិនផឹក

អានេះ រឹតតែចោលម្សៀតទៀត!

បានពីបង គូថខ្ចង